Głęboka praca z układem nerwowym
Terapia czaszkowo-krzyżowa, zwana również cranio sacralną, to delikatna, nieinwazyjna metoda wywodząca się z osteopatii. Według podejścia biodynamicznego, w płynie mózgowo-rdzeniowym zapisany jest nasz wzorzec zdrowia. Choroby, stres, nieregularny sen i niewłaściwe odżywianie mogą zaburzać dostęp organizmu do tego wzorca.
Terapia czaszkowa pozwala go ponownie odtworzyć, wspierając autoregulację ciała. Istotą metody jest nadanie impulsu do samouzdrowienia i powrotu do naturalnej homeostazy.
Terapia polega na pracy z ciałem poprzez subtelny dotyk, który pozwala wyczuć napięcia i nieprawidłowości w strukturach i ruchach tkanek oraz kości całego systemu czaszkowo-krzyżowego. System ten obejmuje kości czaszki, kość krzyżową, fluktuację płynu mózgowo-rdzeniowego, ruchomość ośrodkowego układu nerwowego oraz wzajemne napięcia membranowe.
Terapeuta wsłuchuje się w rytm czaszkowy, zwany Oddechem Życia – trzeci niezależny rytm w naszym ciele, poza oddechem płucnym i pulsem. Jest on odbierany jako przypływ i odpływ, podobny do fal morskich, i posiada określoną jakość, moc oraz amplitudę. Terapeuta identyfikuje zaburzenia Oddechu Życia i poprzez odpowiednie układy oraz chwyty terapeutyczne wspiera organizm w ich regulacji.
Delikatny dotyk umożliwia rozluźnienie tkanek miękkich i kostnych w obrębie układu czaszkowo-krzyżowego (czaszki, kręgosłupa i kości krzyżowej).
Metoda ta oddziałuje na podstawowe procesy w organizmie, w tym układy: nerwowy, mięśniowy, powięziowy, kostny, endokrynologiczny, pokarmowy, oddechowy i limfatyczny. Pozwala również rozpoznać i zredukować wpływ czynników zewnętrznych, takich jak stres.
Terapia nie wymaga bezpośredniego kontaktu ze skórą klienta, jednak zalecana jest odzież miękka, lekka i niekrępująca ruchów.
Terapia czaszkowo-krzyżowa jest wskazana w przypadku:
Terapia czaszkowo-krzyżowa wywodzi się z osteopatii. Została zaadaptowana jako niezależna forma terapii, ale jej założenia w znacznej mierze pokrywają się z osteopatią. Jest zazwyczaj delikatną formą manipulacji tkanek w obrębie czaszki, ale także innych części ciała tak, aby umożliwić organizmowi odreagowanie i odpuszczenie napięć, a wtórnie, uzyskanie równowagi napięciowej na poziomie fizycznym, a także psychicznym.
Tak każdy wiek jest odpowiedni do zastosowania tej metody, proces zazwyczaj szybciej przebiega u dzieci zazwyczaj sam czas trwania jak również ilość zabiegów jest mniejsza. Ze względu na nagromadzone napięcia oraz większe ustrukturyzowanie więcej sesji terapeutycznych może być potrzebne u dorosłych.
U dzieci z odkształceniami czaszki, czasem obserwujemy zmianę kształtu, ponieważ czaszka w tym okresie życia jest bardziej plastyczna niż u dorosłych. Poszczególne elementy kostnieją w różnym wieku. Ostatnie elementy łącznotkankowe zrastają się koło 36 miesiąca życia. Całkowite skostnienie czaszki datuje się na 50 rok życia. Generalnie możemy przyjąć, że u dorosłych nie dochodzi do zmiany kształtu czaszki.
Nie, terapia jest bardzo delikatna i zazwyczaj przyjemna. Część osób zasypia podczas zabiegu, co jest oznaką, że organizm uzyskał stan rozluźnienia. Czasem odzywają się stare urazy i dolegliwości, co może powodować chwilowy dyskomfort, który zazwyczaj znika samoistnie w trakcie sesji.
Nie, aczkolwiek przy zwiększonych stanach przeciążenia organizmu zdarza się, że przez jeden – dwa dni organizm przechodzi przez proces reorganizacji i regeneracji. Wtedy możliwe jest odczuwanie pogorszenia samopoczucia, zmęczenie, a czasami symptomy bólowe. Stan ten prawie zawsze znika samoistnie.